=ハナパンダ☆ =

- Destiny Angel -

[JiN x JunnO]

HBD Taguchi junnosukE

by hana_panda

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

คุณหนูทานข้าวค่ะ

เด็กหนุ่มละสายตาจากโทรทัศน์ หันไปมองพี่เลี้ยงสูงวัยที่ส่งเสียงเรียก

ฮะ เดี๋ยวไปฮะ

ตะโกนบอกไป ก่อนที่จะหันมาสนใจจอโทรทัศน์ตรงหน้า จะให้ไปตอนนี้ได้อย่างไรกัน ก็ จินคุง นักร้องวง KA-TUN ที่รอดูยังไม่แสดงเลยนี่ เหลือเพลงนี้เพลงเดียวเท่านั้น

ทันทีที่ นักร้องสาวยืนโพสต์ท่านิ่ง พร้อม ๆ กับเสียงดนตรีที่หยุดลง เด็กหนุ่มก็กระเถิบกายเข้ามาจนแทบชิดหน้าจอ กล้องตัดสลับไปยังพิธีกรเพื่อบอกชื่อวงที่จะเล่นต่อไป และตัดกลับมายังเวทีที่มีเด็กหนุ่ม 5 คนในชุดสีขาวปลอด มายืนเตรียมพร้อมอยู่แล้ว เสียงเพลงค่อย ๆ ดังขึ้นอย่างมีจังหวะ เด็กหนุ่ม 5 คนขยับกายตามเสียงเพลง ดนตรีที่ร้อนแรง กับที่เต้นเปี่ยมเสน่ห์ ดึงดูดวงตาเรียวรีของเด็กหนุ่มหน้าจอโทรทัศน์

จินคุง

สายตาของเด็กหนุ่ม บัดนี้ได้แต่มองตามร่างแกร่ง ผมสีคาราเมลยาวหยักเป็นลอนระต้นคอ ดวงตาหวานมีแววขี้เล่นระคน กับริมฝีปากอิ่ม ที่ยามขยับยิ้มทีไร ก็ขโมยหัวใจสาว ๆ ไปแทบค่อนประเทศ

อยากทำได้แบบนั้นบ้าง คงดีไม่น้อย แต่ใครให้เกิดมาเป็นคนร่างกายอ่อนแอแบบนี้นะ

อดน้อยใจในโชคชะตาของตัวเองไม่ได้ โรคโลหิตจาง โรคจากกรรมพันธุ์ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง โรคที่ถึงแม้จะเขาจะเป็นในแบบที่ไม่รุนแรงนัก แต่ก็ไม่อาจรักษาให้หาย ทำได้แค่เพียงประคับประคองตัวให้ใช้ชีวิตเฉกเช่นคนปกติได้เท่านั้น

ดวงตาเรียวรีหลุบลงต่ำ ก่อนจะกระพริบถี่ ๆ เพื่อไล่ความรู้สึกแย่ ๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ก่อนจะกลับมาจับจ้องหน้าจอโทรทัศน์อีกครั้ง ภาพรอยยิ้มของคนในจอทำให้เขายิ้มได้ นี่ละมั้งที่เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้โลกนี้ยังน่าอยู่สำหรับเขา

ก่อนเพลงจะจบลง ร่างเพรียวก็ต้องทำตาโต พร้อมอุทานออกมาเบา ๆ เมื่อได้อ่านข้อความตัววิ่งด้านล่างจอโทรทัศน์

เปิดรับออดิชั่น ที่ตึก JE วันที่ XX/XX/XX ส่งจดหมายพร้อมรูปถ่ายมาที่บริษัท J Entertainment XXXXXXX

นี่จะเป็นโอกาสเดียวสำหรับเขาที่จะได้พบกับจินคุงรึเปล่านะ

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

คุณหนูคะ จดหมายค่ะ

หญิงสูงวัยยื่นซองจดหมายที่เขียนจ่าหน้าซองว่า -ทากุจิ จุนโนะสุเกะ- ให้เด็กหนุ่ม จุนโนะอดทำตาโตไม่ได้ ใครกันที่ส่งจดหมายมาถึงเขา ใจประหวัดไปถึงเรื่องที่เขาเขียนจดหมายไปสมัครออดิชั่นเมื่อวันก่อน คิดแล้วก็อดตื่นเต้นไม่ได้ หากแต่เรื่องนี้คงให้ใครรู้ไม่ได้สินะ เด็กหนุ่มรับจดหมายแล้ว แต่หญิงสูงวัยยังไม่ยอมไป จนจุนโนะต้องออกปาก

ป้ามิเนะครับ ผมขออยู่คนเดียวนะครับ

ทันทีที่ร่างของหญิงสูงวัยพ้นจากห้อง พร้อม ๆ กับประตูปิดลง จุนโนะก็ค่อย ๆ ฉีกซองจดหมาย หยิบกระดาษสีขาวคลี่ออก กวาดสายตาไปตามตัวอักษรบนกระดาษ

คุณผ่านการคัดเลือกเข้าออดิชั่น กรุณามาด้วยตัวเองตามวันและเวลาด้านล่าง

จุนโนะท่องวันเวลา และหมายเลขเข้าออดิชั่นของตนเองจนขึ้นใจก่อนจะพับจดหมายใส่ซอง สอดไว้ใต้สมุดในลิ้นชักโต๊ะ ดันจนลึกที่สุด ก่อนจะหาอะไรต่อมิอะไรกอบมาใส่ลิ้นชักเอาไว้ ความลับสินะ

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

-วันออดิชั่น-

จุนโนะตื่นแต่เช้าด้วยความตื่นเต้น ทั้ง ๆ ที่ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ แต่กลับตื่นก่อนเวลาเสียอีก อาบน้ำเสร็จก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าที่เลือกไว้ตั้งแต่เมื่อคืนมาใส่

ทันทีที่แต่งตัวเสร็จ จุนโนะก็เดินลงบันไดมาด้วยสีหน้ารื่นเริง

มีอะไรให้ผมกินมั้งครับเช้านี้

จุนโนะยื่นหน้าโผล่มาข้างหลังป้ามิเนะ พี่เลี้ยงสูงวัยหันมามองเด็กหนุ่ม ร่างเพรียวกับเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ตัวโคร่ง คุมทับด้วยโค้ทหนาสีน้ำตาลด้านหลังมีหมวกฮู้ดขลิบขนสัตว์ฟูนุ่ม ผิวหน้าขาวเนียนที่เคยซีดเซียว กลับเปล่งปลั่งไปด้วยเลือดฝาด ดวงตาเป็นประกาย ทำให้เด็กหนุ่มดูสดใสเฉกเช่นเด็กปกติทั่วไป

อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหนู วันนี้แต่งตัวเสียหล่อเชียว ไปไหนเหรอคะ

จุนโนะไม่ตอบ หากแต่อมยิ้ม จะบอกออกไปได้อย่างไรนะ ว่าไปออดิชั่น ถ้าเอ่ยออกมา มีหวังคงไม่ได้ออกไปไหนเป็นแน่ ก็คนเป็นโรคแบบเขา ไม่สามารถออกกำลังกายได้อย่างคนปกตินี่หน่า

คุณพ่อล่ะครับ

คุณท่านออกไปทำงานแล้วค่ะ

จุนโนะหน้าสลดลงเล็กน้อย ทั้ง ๆ ที่คิดว่าตื่นเช้าแล้ว แต่กลับไม่ทันบิดา อุตส่าห์แอบหวังในใจ อยากพบบิดาก่อนออกจากบ้าน เพื่อเป็นกำลังใจ

ทันทีที่จัดการอาหารตรงหน้าเสร็จ จุนโนะก็หยิบกระปุกหยิบยาออกมากิน ก่อนจะดื่มน้ำตาม ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารโดยไม่ลืมหยิบกระปุกยาใส่กระเป๋าเสื้อโค้ทไปด้วย

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

สองเท้าหยุดยืนอยู่หน้าตึกสีอิฐสูง 12 ชั้น มีอักษรสีเหลืองเด่น JE ดูน่าเกรงขาม จนเด็กหนุ่มอดพ่นลมออกจากปากเบา ๆ ไม่ได้ หันไปมองรอบกาย เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเขาไปจนถึงรุ่นเด็กตัวเล็ก พร้อมกับผู้ปกครองเดินกันขวักไขว่ อดหวั่นไหวไม่ได้ แทบจะอยากชักเท้ากลับ หันซ้ายหันขวาอย่างลังเล ยังไม่ทันจะหมุนตัวกลับ ร่างของเขาก็กลับไปปะทะกับอีกคนที่สวมหมวกทรงฟักทองสีครีม

อ๊ะ!! ขอโทษครับ

อีกฝ่ายไม่ตอบ หากแต่เงยหน้าขึ้นมองเขา ดูเหมือนจะชะงักไปนิด ๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาก้าวยาว ๆ เข้าบริษัทไป

จุนโนะที่เห็นหน้าอีกฝ่ายไม่ชัด เพราะหมวกบัง ก็อดบ่นไม่ได้ เมื่ออีกฝ่ายจากไปโดยไม่พูดอะไร

จะรีบไปไหนของเขานะ ก้มหน้าก้มตาเดินแบบนั้น

หากแต่จุนโนะก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก เพราะความสนใจถูกดึงดูดไปทางเสียงตามสายที่ประกาศเรียกให้คนที่มาออดิชั่นไปรวมกับที่ห้องโถงชั้นล่าง จุนโนะพ่นลมหายใจออกทางปากอีกครั้ง ก่อนจะสูดลมหายใจเต็มปอดอีกครั้ง แล้วจึงสาวเท้าเข้าไปยังตัวตึกด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

สายตามเคยนะจิน

เด็กหนุ่มร่างสูงดึงหมวกสีครีมทรงฟักทองออกจากศีรษะของตน โยนไปไว้บนชั้นวางของ ก่อนจะทรุดกายลงนั่งข้าง ๆ เพื่อนซี้

บ้าน่ายังไม่ถึงเวลาซักหน่อย เหลืออีกตั้ง 2 นาที ดูสิเจ้าเต่ายังไม่มาเลย

ตอบเพื่อน มือก็เอื้อมไปหยิบขวดน้ำที่วางข้างกายยูอิจิขึ้นดื่ม

ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้านั่นยังไม่เลยเวลาน่ะ ไม่มาหรอก แต่สู้เจ้าคิไม่ได้ หมอนั่น ถ้าโซระจังยังกินข้าวไม่หมด ยังไม่มาหรอก

ฮ่าฮ่า นั่นสินะ เหนื่อยหน่อยนะ ลีดเดอร์

หันไปมองเพื่อนอีกคนที่ยืนเซ็ทผมอยู่หน้ากระจก

ชินซะแล้วล่ะ

แล้วทั้งสามคนก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

อืมวันนี้ออดิชั่นเด็กใหม่เหรอ ข้างล่างคนเต็มเลย

จินยกขวดน้ำขึ้นดื่มอีกครั้ง

ไม่รู้หรือไงเราต้องไปให้คะแนนด้วยนะ

ทัตสึยะผู้ที่เพื่อน ๆ ยกให้เป็นลีดเดอร์ ขมวดคิ้ว

ว้าไม่มีซ้อม รู้งี้ไม่ต้องรีบมาดีกว่า

ไม่ไปดูเด็กใหม่ด้วยกันเหรอ

ใจไพล่ไปคิดถึงหน้าใครคนหนึ่งที่ชนกับเขาเมื่อครู่ ใบหน้าขาว ๆ หวาน ๆ นั่น จะเข้าออดิชั่นรึเปล่านะ

เดินตามเพื่อนไปยังระเบียงบนห้องโถง กวาดสายตามองเด็ก ๆ ที่อยู่บนลานด้านล่าง จนไปสะดุดกับร่างสูงเพรียวของใครคนหนึ่งเข้า

เข้าออดิชั่นจริง ๆ ด้วยแฮะ

จินอมยิ้มกับตัวเอง แอบหวังว่าคงจะได้พบคนหน้าหวานเข้ามาร่วมงานในบริษัทในไม่ช้า

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

เด็กหนุ่มอยู่แถวท้ายสุดด้วยความสูงของตัวเอง ยืนฟังคำอธิบายของกรรมการอย่างไม่ตั้งใจนัก เพราะสายตาลอบมองไล่ไปตามรั้วระเบียงชั้นบน หวังเพียงจะได้พบใครคนหนึ่งที่

เต้นไปตามจังหวะเพลงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับคนสมองดีเช่นเขา ที่เฝ้าดูการเต้นของจินมานานแสนนาน จนซึมซับอยู่ในสมอง แต่ทว่าการเต้นไม่หยุดถึง 3 เพลงรวดเช่นนี้ ทำให้คนร่างกายอ่อนแออย่างเขาเริ่มอ่อนแรงในที่สุดสติก็ดับวูบ ร่างเพรียวก็ทรุดกายลงนอนแน่นิ่งไปกับพื้น

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

ทันทีที่เปิดเปลือกตา จุนโนะก็อดประหลาดใจไม่ได้ เขาอยู่ที่ไหนกัน ห้องสีขาว กับผ้าม่านกั้นสีขาวรอบกาย เขาผุดลุกจากเตียง เท่าที่จำได้ครั้งสุดท้าย เขากำลังอยู่ที่ลานออดิชั่นไม่ใช่เหรอ

ที่นี่มัน

ห้องพยาบาล

จริงสินะ เขาเป็นลมที่ลานออดชั่นนี่

เกลียดตัวเองชะมัดเกลียดที่อ่อนแอเกลียดที่ทำอะไรไม่ได้อย่างใจ

ไอ้โรคบ้า ๆ ที่ทำให้มารดาเขาเสียชีวิตทันทีที่คลอดเขาออกมา ไอ้โรคบ้า ๆ ที่พรากชีวิตเยี่ยงคนปกติไปจากเขา

จบแล้วสินะโอกาสเดียวโอกาสเดียวที่จะได้พบคนที่อยากเจอไม่มีทางอีกแล้ว

ความฝันที่จะได้พบกับคนที่ชื่นชอบไม่มีอีกแล้วสินะทั้งที่ไม่ได้หวังอะไรมากทั้งที่พยายามทำถึงขนาดนั้น ทั้งที่ร่างกายอ่อนแอแต่สุดท้ายก็สูญเปล่า

น้ำอุ่นใส ค่อย ๆ ไหลจากดวงตาลงมาตามร่องแก้ม มือกำแน่น ทุบลงบนแขนขาตัวเองอย่างขัดใจ จนผิวขาว ๆ กลายเป็นรอยจ้ำ ใบหน้านองด้วยน้ำตา มัวแต่เจ็บใจตัวเอง จนไม่ได้ยินเสียงแหวกม่านขาว พร้อม ๆ กับร่างหนึ่งที่เดินเข้ามาใกล้

ตายแล้ว ตีตัวเองจนแดงแบบนี้ได้ยังไงจ๊ะ ไม่เอาน่าอย่าร้องไห้

ร่างบางในชุดสีขาวเข้ามานั่งข้าง ๆ ดึงศีรษะของจุนโนะให้ซบลงบนไหล่ของตน เด็กหนุ่มยังคงสะอื้นอยู่พักใหญ่ ก่อนที่เสียงสะอื้นจะจางลง จนหายไปในที่สุด หญิงสาวในชุดพยาบาลจึงเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบนมมารินใส่แก้ว ก่อนยื่นให้เด็กหนุ่ม

ดีขึ้นแล้วใช่ไหม

จุนโนะมองหญิงสาวตาแป๋ว พยักหน้าน้อย ๆ รับนมขึ้นจิบ ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนแรงส่งให้

เป็นโรคโลหิตจางเหรอ นอนนิ่ง ๆ ให้น้ำเกลือซักชั่วโมงก่อนไหม แล้วค่อยกลับบ้าน

เอ่อไม่ดีกว่าครับ

จุนโนะส่ายหน้าปฎิเสธ เย็นมากแล้ว หากยังไม่รีบกลับ ป้ามิเนะคงเป็นห่วง

ถามอะไรหน่อยสิ

หญิงสาวลอบมองใบหน้า ขนตายาว ๆ ยังคงเปื้อนคราบน้ำตาเป็นปื้น

ร่างกายออกแรงมากไม่ได้แบบนี้ทำไมถึงมาเข้าออดิชั่นล่ะจ้ะ

จะด้วยความอ่อนโยนของคนตรงหน้า หรือเพราะความถูกชะตาก็ไม่รู้ ทำให้จุนโนะยอมเล่าเรื่องของคนที่ตนชื่นชอบออกมาจนหมด

อยากเจอเขาอยากเจอซักครั้งเท่านั้นน่ะครับ

:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

หญิงสาวยืนตรงหน้าต่าง มองตามร่างเพรียวที่ก้าวออกจากตึก ก่อนจะเบนสายตากลับมายังร่างของใครอีกคนที่โผล่หน้าออกมาจากม่านขาวที่บังเตียงข้าง ๆ เตียงที่จุนโนะนอนเมื่อครู่

ว่าไงพ่อน้องชายตัวดี หน้าแดงจะถึงใบหูแล้วนะ

ยิ่งได้ยินพี่สาวพูดล้อ ใบหน้าของชายหนุ่มก็ยิ่งแดงก่ำ

ดีจังน๊าขนาดขี้เกียจจนมาแอบหลับแถวนี้ ยังมีคนเอ่ยถึงด้วยน้ำเสียงชื่นชมขนาดนั้น

เด็กหนุ่มส่งสายตาค้อน ๆ ไปยังพี่สาวที่ยืนหัวเราะเบา ๆ

ล้อนักนะยัยบ้า

พูดจากับพี่สาวไม่น่ารักเลย อย่างนี้ไม่ให้เบอร์เด็กคนนั้นดีกว่า

จินกระโดดจากเตียง แย่งเศษกระดาษในมือพี่สาวมาถือไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะยักคิ้วให้ ทำหน้าเจ้าเล่ห์

ขอบคุณครับพี่สาวสุดสวย

ว่าแล้วก็เผ่นแผล็วออกจากห้องไป พี่สาวที่ยืนมองตามก็อดยิ้มไม่ได้ นึกถึงภาพที่น้องชายอุ้มร่างเพรียวมาที่ห้องพยาบาลหน้าตาตื่น แถมไม่ยอมไปไหน ทั้ง ๆ ที่เจ้าตัวนอนไม่รู้สึกตัวเป็นชั่วโมง จนไป ๆ มา ๆ ก็นอนมันที่เตียงข้าง ๆ เตียงของเด็กหนุ่มหน้าหวานนั่นแหละ แถมแอบฟังหล่อนคุย โดยไม่ยอมเปิดม่านเผยตัวอีกต่างหาก ชักจะยังไง ๆ เสียแล้วน้องชายตัวดี ไปเข้าซ้อมตอนนี้ คงโดนเทรนเนอร์ทำโทษแหงม ๆ

: + : + : + : + : + : + : + : + : + : + : + :

ทันทีที่ถึงบ้าน จุนโนะก็มุ่งเข้าไปยังห้องนอน ถอดโค้ทหนาออกจากตัว ทุ่มกายลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง จุ่ ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น จุนโนะเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดูหน้าจอ

เบอร์ใครกัน

กดรับสายก่อนจะกรอกเสียงลงไป

ทากุจิครับ

[ออกมาเจอได้ไหม]

จุนโนะทำตาโต ใครกัน จู่ ๆ ให้ออกไปเจอ

คุณเป็นใครครับ

[ออกมาหน่อยนะ ที่xxx]

แล้วอีกฝ่ายก็วางสายลง จุนโนะทวนสถานทีนัดเจอเบา ๆ ก่อนจะผุดลุกขึ้นสวมโค้ทหนาอีกครั้ง

: + : + : + : + : + : + : + : + : + : + : + :

อากาศภายนอกเริ่มเย็นลง ท้องฟ้าสีส้มสดจากสีของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า จุนโนะก้าวยาว ๆ มาหยุดยืนอยู่ตรงม้านั่งยาวสีเขียวกลางสวนสาธารณะ

นัดตรงนี้สินะ

ทรุดกายลงนั่งบนม้านั่ง หันไปมองรอบ ๆ กาย ก่อนจะสะดุดตากับใครคนหนึ่ง

หมวกสีครีมทรงฟักทองนั่น คุ้นตาชะมัด อ๊ะ!! คนที่เดินชนเขาเมื่อเช้าที่หน้าบริษัท ยังคงก้มหน้าก้มตาเดินเช่นคย จุนโนะเลิกคิ้ว หรือว่าคนที่นัดเขาก็คือนายหมวกฟักทองนี่แล้วรู้จักเขาได้อย่างไรกัน!!

ร่างสูงหยุดยืนตรงหน้า จุนโนะเงยหน้ามองอีกฝ่าย ก่อนจะทำตาโต

นี่เขาไม่ได้ฝันไปใช่ไหมคนที่อยากเจอมาตลอดชีวิตได้เจอแล้วใชไหม

ร่างเพรียวผุดลุกขึ้นอย่างลืมตัว ใบหน้าขาวซีด บัดนี้แดงระเรื่อ ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูก ในขณะที่อีกฝ่ายเอื้อมมือมาจับมือของเขาไว้แน่น พร้อมส่งยิ้มกระจ่างที่จุนโนะเคยแต่มองผ่านจอโทรทัศน์

ยินดีที่ได้รู้จัก ทากุจิ จุนโนะสุเกะ

: + : + : + : + : + : + : + : + : + : + : + :

การได้พยายามถึงแม้ว่าจะไม่สำเร็จในครั้งแรกแต่ก็ได้พยายามแล้วบางทีผลแห่งความพยายามอาจะสัมฤทธิ์ผลในครั้งต่อ ๆ ไปก็ได้ใครจะรู้

: + : + : + : + : + : + : + : + : + : + : + :

ฟิคแถม

hana_panda : กรี๊ด ๆ ๆ ๆ วันเกิดดาร์ลิ้งมีความสุขมาก ๆ นะคะ (ทำท่าจะเข้าไปหอมแก้ม+กอด)

จุนโนะ : (รีบดันหน้าผากของป้าแก่ ๆ ไว้ให้ห่างกายที่สุด) ยี้อย่าเข้ามานะ ผมมีพระ

hana_panda : มีพระก็ไม่กลัว เอ้ยไม่ใช่ ป้าไม่ใช่ผีเน้อ แง่ม (ทำตาค้อนประหลับประเหลือกที่เจ้าตัวคิดว่าน่ารัก แต่จุนโนะคิดว่าน่ากลัว เหอ เหอ)

จุนโนะ : ง่ะ ป้า(หลับตาปี๋ด้วยความกลัว)

hana_panda : (เห็นจุนโนะหลับตา ได้โอกาสพุ่งเข้าชาร์จทันที แต่.)

ชายนิรนาม : ป้าทำอะไรน่ะ (ดึงคอเสื้อป้าแป้งไว้ทัน ก่อนที่จะกระโดดกอดจุนโนะ)

จุนโนะ : อ๊ะ!! จิน ขอบใจ

จิน : จุนโนะระวังตัวจากยัยป้านี่หน่อยสิ อันตรายชะมัด

hana_panda : ง่า.จินมาขัดขวางทำไมอ่า เอ๋!! หรือว่าหึงป้า

จิน : ไร้สาระน่าป้า เฮ้อ.จุนโนะไปกันเถอะ

จุนโนะ : อืม..

แล้วทั้งสองคนก็เดินจากไป ปล่อยให้ป้าแป้งนั่งกัดผ้าเช็ดหน้า(เอามาจากไหนฟระ)อย่างเดียวดาย

hana_panda talks

ขอขอบคุณ http://www.thaimedtech.com สำหรับข้อมูลเกี่ยวกับโรคโลหิตจางนะฮับ ไม่เคยคิดว่าโรคนี้จะร้ายแรง จนกระทั่งไปหาข้อมูลมาเนี่ยะแหละ

ยอมรับว่าหลงเด็กหน้าตี๋คนนี้อย่างแรง ยิ่งอยู่ ๆ ไป ยิ่งรักมากขึ้นทุกวัน ทั้งรักและเอ็นดู ไม่ไหวแล้ว

ปีนี้แต่งฟิควันเกิดทัน กรี๊ด ๆ ดีใจสุด ๆ ถึงแม้จะเป็นฟิคที่ไม่มีอะไรเลย แต่ร้างรามานาน

ฟิคแถมไม่ฮาตามเคย 555 ยังไงอ่านก็ช่วย ๆ หัวเราะกันหน่อยแล้วกัน

ดาร์ลิ้งขา.จากคุณชู้ ตอนนี้เรียกแต่ดาร์ลิ้งเหอ เหอ เลื่อนขั้น ๆ อุอุ วันเกิด ไม่มีไรจะให้ (เหอ เหอ จริง ๆ มันงก) แต่ก็หวังอย่างที่น้อง ๆทุกคนหวัง หวังจะได้เห็นดาร์ลิ้งมีความสุข หวังได้เห็นดาร์ลิ้งยิ้ม แล้วก็อยากให้เป็นอย่างนั้นตลอดไปนะคะ

รักดาร์ลิ้งจัง