=ハナパンダ☆ =

-หนุ่มน้อยรสคาราเมล-


แนะนำตัวกับพี่เขาสิลูก
ทากุจิ จุนโนะสุเกะฮับ
น้าฝากจุนจังด้วยนะจ๊ะจิน
ร่างสูงโค้งคำนับผู้มีศักดิ์เป็นน้าสาว ก่อนจะเหลือบเลยไปมองร่างเล็ก ๆ ที่หลบอยู่หลังมารดา น้าสาวของเขานั่งยอง ๆ ลงข้างลูกชายตัวน้อย ลูบศีรษะได้รูปสวยอย่างเอ็นดู
อยู่กับพี่เขานะจุนจัง
เด็กชายเกาะแขนมารดาแน่น มองมาทางเขา ก่อนที่จะหันกลับไปมองมารดาของตนอีกครั้ง ทำตาแดง ๆ
ก้าจัง ก้าจังจะทิ้งผมเหรอ
ไม่หรอกจ้ะ จุนจังเป็นเด็กน่ารัก ก้าจังจะทิ้งจุนจังไปได้ยังไง
น้าสาวดึงร่างลูกชายมาหอมเสียฟอด ก่อนจะเอ่ยต่อ
ก้าจังไปแค่อาทิตย์เดียว แล้วก้าจังจะรีบกลับมารับนะจ๊ะ
น้าของเขาลุกขึ้น จูงมือป้อมให้จับมือเขาไว้ เดินไปขึ้นเคียงคนขับรถ บนรถสีแดงเข้มที่จอดรออยู่ หมุนกระจกรถมาโบกมือให้ลูกชาย
เป็นเด็กดีนะลูก
จินถอนหายใจ หันไปมองเจ้าของมือป้อมที่จับปลายนิ้วก้อยเขาไว้เสียแน่น ตาเรียวรีรื้นแดง มองตามรถที่พาร่างของมารดาเจ้าตัวน้อยนี่จากไป
อุแง๊
ทันทีที่รถสีแดงเข้มลับพ้นสายตา เจ้าตัวเล็กก็ระเบิดเสียงร้อง ทำเอาร่างสูงทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ก้มลงดึงร่างของคนตัวเล็กให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขน
-ได้ผล-
เสียงร้องไห้กลายเป็นเสียงกระซิกเบา ๆ จินใช้นิ้วโป้งจากมืออีกข้างปาดน้ำตาออกจากดวงตาเรียวรีคู่น้อย
ไม่ร้องนะครับ จุนจังร้องไห้ไม่น่ารักเลย ยิ้มน่ารักกว่าตั้งเยอะ
เด็กน้อยทำตาโต หันไปมองคนที่อุ้มร่างเขาไว้
จินรักเค้าเหรอ
อืมถ้าจุนจังเป็นเด็กดี จินจะรักนะ
ผมจะเป็นเด็กดีฮับ
แก้มใส ๆ แดงเรื่อ ขนตาสองข้างยังคงเปียกแฉะ หากแต่เสียงสะอื้นฮัก ๆ เมื่อครู่ หายไปเป็นปลิดทิ้ง จินลูบศีรษะคนในอ้อมแขนเบา ๆ อย่างเอ็นดู
ไปดูห้องจุนจังกันนะครับ
อือ
เจ้าตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงัก ยอมให้คนที่อุ้มตน พาเดินเข้าไปในบ้านอย่างว่าง่าย ไม่อาลัยอาวรณ์มารดาเช่นเมื่อครู่ แถมยังกอดคอเขาแน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหนีหายไปอีกคน
-น่ารักดีเหมือนกันแฮะ-
+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+

จินจัดให้เด็กชาย นอนร่วมห้องกับเขา เพราะจุนโนะคงเด็กเกินไปที่จะแยกห้อง ก่อนนอนเขาพาดูวีดีโอการ์ตูนเสียหลายเรื่อง กว่าเจ้าตัวจะบ่นว่าง่วง และยอมนอนแต่โดยดี
-เด็ก 6 ขวบ-
แค่ต้องแยกจากพ่อ-แม่ แค่นี้ก็ทำร้ายจิตใจเสียเหลือเกินแล้ว
นั่งมองดวงหน้ากลม ที่ซุกอยู่กับหมอนใบใหญ่ เด็กยังไงก็ยังเป็นเด็กวันยังค่ำสินะ

จิน

เจ้าตัวเล็กพลิกตัวหันหน้ามาทางเขายกมือขึ้นราวกับจะไข่วคว้าอะไรบางอย่าง เขารีบยื่นมือให้อีกฝ่ายกำแน่น
เขาขยับผ้าห่มให้คลุมร่างเล็ก ก่อนเอนตัวลงนอนเคียงข้าง และหลับไปในที่สุด
+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+

จินตื่นได้แล้ว!!
เสียงสูง ๆ กรีดร้องอยู่ข้าง ๆ หูเขา นี่มันอะไรกัน คนกำลังหลับสบาย
ลืมตาตื่นขึ้นมาทัน ก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะคว้าหมอนใกล้ตัวมาทุบตามตัวเขา หมอนใกล้ตัวมันก็หมอนข้างไม่ใช่เหรอ -_-
จินไม่รอช้า คว้าตัวร่างเล็ก กดลงบนเตียง ก่อนจะจั๊กกะจี๋เอวเจ้าตัวเล็ก ซึ่งดูท่าจะถูกใจไม่ใช่น้อย

น่าแปลกเมื่อคืนเป็นครั้งแรกละมั้ง หลังจากที่ถูกฮิโรกิบอกเลิก ได้หลับอย่างเต็มตื่นครั้งแรก ก็เมื่อคืนล่ะมั้ง

โอ้ย ๆ ๆ จินหยุดนะ
เจ้าตัวเล็กโวยวายขึ้น
กลิ่นอะไรไหม้น่ะ
เจ้าตัวเล็กทำตาโต กระโดดจากเตียง วิ่งไปยังห้องครัวทันที จินวิ่งตามไปติด ๆ ทันเห็นร่างเล็กกดเปิดไมโครเวฟที่มีควันกรุ่น
หวาไข่ระเบิด
เจ้าตัวเล็กทำแก้มตูม ปากยู่ โทษว่าเป็นความผิดเขาหน้าตาเฉย
ก็จินน่ะแหละ ไม่ยอมตื่น ผมหิวนี่
เอากะเขาสิ จินยิ้ม เจ้าตัวเล็ก ทำอะไรไม่เคยผิดสินะ

หลังจากที่จัดการอาหารเช้าแบบง่าย ๆ ของเขาเสร็จ เจ้าตัวเล็กก็ลงมานั่งข้าง ๆ เขา
ก้าจังฝากให้จินฮับ
เจ้าตัวเล็กยื่นกระดาษอะไรบางอย่างให้เขา จินรับมา ก้มลงอ่านกระดาษในมืออย่างตั้งใจ

-วิธีดูแลจุนจัง-
1. ห้ามให้ทานของหวาน เช่นลูกอมรสคาราเมลเป็นอันขาด มิฉะนั้น อาจเกิดอันตรายได้
2. จุนจังจะเกลียดพริกหยวกเป็นพิเศษ
3. เข้านอน ไม่เกิน 3 ทุ่มทุกวัน
4. จุนจังต้องแปรงฟันทุกวัน
5. ก่อนนอนอย่าลืมพาจุนจังสวดมนต์ด้วยนะจ้ะ

อ่านจบก็อดยิ้มไม่ได้ น้าสาว ดูท่าจะรักลูกชายมาก จุนโนะจะรู้ไหมนะ ว่าเป็นคนโชคดีเช่นนี้

จินผมกินนะฮับ
อือ
พยักเพยิดออกไป ไม่ทันหันไปมอง หากแต่สักพัก กลับมีเสียงปริขาด ราวกับใครกำลังฉีกทิ้งเสื้อผ้า

-แคว้ก-

จินเหลียวหลังกลับไปดู อดประหลาดใจไม่ได้ ตรงที่ที่ควรจะเป็นจุนโนะ กลับ ร่างเพรียวที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า เกือบเปลือย หากไม่มีเศษเสื้อผ้าที่บังเอิญปกปิดบางส่วนไว้
เนื้อกายสีชมพูกระจ่างยวนตา ทำให้เขาไม่อาจละสายตาไปจากเรือนกายตรงหน้าได้โดยง่าย หากไม่ได้ยินเสียงร้องไห้จ้าเสียก่อน
อุแง๊
เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเขาตรงหน้า กำลังแหกปากร้องแบบเดียวกับที่จุนโนะร้องไม่ใช่เหรอ

หรือว่า

ทันทีที่จินโทรหาน้าสาวที่บินไปทำวิจัยลับอยู่ ณ.ประเทศอเมริกา น้าสาวก็โวยวายมาตามสาย
[บอกแล้วไงจิน ว่าไม่ให้จุนจังกินขนมหวานเด็ดขาด]
จินถอนหายใจเบา ๆ

ได้ความว่า น้าสาวเผลอหยิบยาเร่งการเจริญเติบโตติดมือมาจากแล็บ ลืมวางไว้บนโต๊ะอาหาร เจ้าตัวยุ่งคิดว่าเป็นน้ำผลไม้ จับกรอกปากตัวเองเสียอย่างนั้น เมื่อได้รับสารความหวานในปริมาณมาก มีผลให้ร่างกายเจริญเติบโตรวดเร็วอย่างที่เห็น แต่ยาจะมีผลเพียง 1 ชั่วโมงเท่านั้น ร่างของจุนโนะจะกลับมาเป็นอย่างเดิม

พระเจ้า
นี่กำลังเล่นตลกอะไรกับชีวิตเขากันนะ

อดถอนหายใจไม่ได้ หันกลับไปมองเจ้าตัวปัญหา จุนโนะในร่างเด็กหนุ่ม ที่เขาจับให้ใส่เสื้อผ้าของเขาเสียเรียบร้อย หากไม่อย่างนั้น หัวใจของเขาคงเต้นแทบระเบิดกับความเย้ายวนของผิวขาวอมชมพูจัดนั่น รูปร่างที่สมส่วนของจุนโนะ ยังคงติดตาจนต้องกลืนน้ำลาย หากแต่แววตาซื่อใสนั้น เตือนสติ ให้เขารับรู้ว่า เจ้านั่นเป็นเพียงเด็ก ป.1 เท่านั้น

ผ่านไป 1 ชม. ร่างของจุนโนะค่อย ๆ เล็กลงเช่นเดิม จนชุดที่เขาใส่ให้ ดูหลวมไปถนัดตา ร่างเล็ก ๆ ยังคงนอนหลับ ซุกกายอยู่ภายใต้เสื้อผ้าของเขา จินถอนหายใจ

เหนื่อยเหรอ

เต็มใจต่างหาก

ทั้ง ๆ ที่เพิ่งผิดหวังจากความรัก แต่กลับไม่มีเวลาเศร้า อาจจะเป็นเพราะเจ้าตัวเล็กตรงหน้า ที่วันดีคืนดี จะกลายเป็นเด็กหนุ่มอายุไล่เลี่ยกับเขา เพราะลูกอมคาราเมล

แปลกดีเหมือนกัน
+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+

ความจริงจุนโนะเป็นเด็กเลี้ยงง่าย พูดอะไรก็ทำตามไปเสียหมด ยิ่งเขาเล่านิทานทุกคืนอย่างที่น้าสาวเขากำชับนักหนา ก็ยิ่งไม่มีอาการงอแง
แต่เรื่องที่วุ่นวายกลับเกิดเพราะเจ้าตัวน้อยแอบหยิบลุกอมรสคาราเมลมากินนี่ล่ะ

ดังเช่นวันนี้ เจ้าตัวน้อยแอบตื่นแต่เช้าโดยไม่ปลุกเขา ด้วยความหิว จึงปีนขึ้นไปหยิบลูกอมรสคาราเมลมากินเสีย 1 เม็ด แล้วกลับมาซุกตัวนอนข้าง ๆ ผมอีกครั้ง เช้าวันนั้นผมจึงได้เห็นร่างเพรียวที่เปลือยเปล่านั้นอีกครั้ง
จุนโนะ
ผมร้องเสียงหลง เมื่อตื่นขึ้นมาเห็นจุนโนะในสภาพของเด็กหนุ่ม ที่สำคัญ กำลังนอนอยู่บนเตียงเดียวกับเขา

โอพระเจ้า

เขายังไม่อยากได้ชื่อว่ากระทำชำเราเด็ก ป.1 จินตาสว่าง รีบปลุกจุนโนะ และลากเจ้าตัวดีไปที่ตู้เสื้อผ้าของเขา เลือกชุดให้สวมใส่

เฮ้ยจินช่วงนี้หายหน้าไปเลย ตั้งกะถูกเจ้าฮิโระ
ยูอิจิเพี่อนรักของเขาเยี่ยมหน้าเข้ามาในบ้านพอดิบพอดี ก็ต้องตะลึงค้างกับภาพที่เห็นเขากำลังจับจุนโนะใส่เสื้อ
เด็กใหม่เรอะ
บ้าน่าญาติห่าง ๆ ตะหาก
จินแก้ตัวเป็นพัลวัน แอบสังเกตเห็นว่า เจ้ายู เพื่อนรัก จ้องร่างเพรียวที่เดินไปมาแทบจะตาถลนอยู่แล้ว
จุนโนะกลับเข้าห้องเดี๋ยวนี้เลย
จินแทบจะลากตัวคนร่างเพรียวให้เข้าห้อง ถ้าเกิดมาแปลงร่างกลับเป็นเด็กให้เจ้ายูเห็น มีหวัง.

เมื่อไล่เพื่อนรักที่อุตส่าห์มาเยี่ยมด้วยความเป็นห่วงกลับไปได้ จินก็กลับเข้ามาในห้อง เห็นเจ้าตัวดีนอนทำแก้มป่องอยู่บนเตียง
พอจินมีเพื่อน จินก็ลืมผม
เปล่าซักหน่อย จินกับเพื่อนคุยกันเรื่องน่าเบื่อ กลัวจุนจังจะเบื่อน่ะสิ
อยู่ในห้องน่าเบื่อกว่าอีก
เจ้าตัวเล็กเถียงไม่ยอมแพ้
เอาน่าเอาเป็นว่าจินยอมให้จุนจังอยู่กับจิน เวลาเพื่อนมาก็ได้ แต่
ทำไมต้องมีแต่
ถ้าจุนจังเป็นเด็กแบบนี้ จินให้อยู่กับจินได้ แต่ถ้าเป็นคนตัวโตเมื่อไหร่ จินไม่อนุญาต เข้าใจไหม
หนูน้อยทำหน้ามุ่ย หากแต่ก็ยอมพยักหน้าแต่โดยดี

วันต่อมายูอิจิเพื่อนรักของเขาก็แวะมาหาอีกรอบ พร้อมทั้งคำถามที่ระคายหู
ญาติแกคนเมื่อวานไปไหนล่ะ
ยูอิจิชะเง้อไปรอบ มองหาหนุ่มหน้าใส
ไม่อยู่มั้ง สงสัยไปธุระ
เอ่ยบอกปัดไปอย่างไม่ใส่ใจ
จินนนนนนนนนน
หันไปมองตามสียงเรียก ร่างเล็กวิ่งถลาเข้ามาหาเขา ยูอิจิมองหน้าเพื่อนงง ๆ
เฮ้ยไรวะ ไม่เจอกันแป๊บเดียว แกมีลูกแล้วเหรอวะ
บ้าเหรอ นี่ก็น้องชายเจ้านั่นไง ญาติฉันเว้ย
น้องชายเหรอ

ตั้งแต่วันนั้น
เจ้ายูไม่รู้จะติดใจอะไรนักหนา เฝ้าวนเวียนมาเล่นกับจุนโนะทุกวัน จนเขาอดระแวงไม่ได้
ดูท่าว่าแอบมาติดใจเจ้าหนูน้อยตอนเป็นหนุ่มเสียแล้วละมั้ง หากแต่เพื่อนรักยังไม่รู้ว่า ความจริง เจ้าหนูจุนจัง กับหนุ่มน้อยคนนั้นน่ะ เป็นคน ๆ เดียวกัน

หลังจากที่ไล่เพื่อนรักกลับนิวาสสถานไปแล้ว จินยังคงไม่หายหงุดหงิด นี่ถ้าจุนโนะไม่กินลูกอมนั่นล่ะก็

จุนโนะ ห้ามกินลูกอมเด็ดขาด จนกว่าจินจะอนุญาต
เจ้าตัวเล็กทำแก้มป่อง ปากบู้
ก็ผมอยากกินนี่ จินบังคับไม่ได้นะ
ไม่เคยถูกใครบังคับ แม่ก็ไม่เคยบังคับ จินเป็นใคร ทำไมต้องมาบังคับกันด้วย
โยนลูกอมเข้าปากตัวเองเฉย หารู้ไม่ว่าเป็นการยั่วโทสะของร่างสูงแค่ไหน กดร่างที่กำลังค่อย ๆ เจริญเติบโต ให้ราบอยู่บนเตียง มือแกร่งจับยึดข้อมือเรียวทั้งสองข้างเอาไว้ ร่างของจิน อยู่เหนือร่างจุนโนะพอดิบพอดี
คายออกมานะ
ไม่
เจ้าตัวเล็กที่บัดนี้กลายเป็นร่างเพรียว กรีดร้อง น้ำตาริน

-จินใจร้าย ๆ ๆ ทำไมเรื่องแค่นี้ต้องบังคับกันด้วยนะ-

เมื่อร่างเพรียวมีทีท่าขัดขืน จินจึงก้มลงทาบริมฝีปากอุ่นลงบนเรียวปากบาง ใช้ลิ้นควานหาลูกอมตัวต้นเหตุ
สายไปลูกอมละลายหมดไปเสียแล้ว หากแต่รสชาดหอมหวานของคาราเมล ยังคงกรุ่นอยู่ในปากของอีกฝ่าย ทำให้จินไม่อาจถอนริมฝีปากได้ทันที อย่างที่ตั้งใจ หากยังคงละเลียดความหวานจากร่างเพรียวอย่างเคลิบเคลิ้ม
แฮ่ก.ๆ
ทันทีที่จินถอนริมฝีปาก ร่างเพรียวก็ถึงกับหอบเฮือก ใบหน้าแดงจัด
สมน้ำหน้า จินแย่งขนมผมไม่ได้
พูดจบก็วิ่งหนีไปยังห้องครัว ปล่อยให้คนร่างสูง ถอนหายใจเฮือก นี่เขาทำอะไรลงไปนะ กำลังหมกมุ่นอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงใส ๆ ข้างกายก็ดังขึ้น
ถ้าจินอยากกิน จุนจังแบ่งให้
เจ้าตัวเล็กกลับมาพร้อมโถลูกอมรสคาราเมลที่เขาเอาไปซ่อนไว้ ทำท่าจริงจัง
แล้วห้ามแย่งลูกอมจากปากจุนจังอีกนะ
จินคว้าร่างเล็กให้เข้ามาในอ้อมแขน จุมพิตลงบนเส้นผมนุ่มหอม
ได้ครับ ๆ จะไม่แย่งลูกอมจุนจังอีกแล้วครับ จนกว่า
จนกว่าอะไร จินพูดมานะ
ไว้จุนโนะโตขึ้นก็รู้เองนะครับ

รอก่อนนะครับ
ไว้วันเกิดจิน อีก10 ปีข้างหน้า ตอนนั้นรับรองคนแก้มใสคนนี้ ไม่รอดเงื้อมือญาติผู้พี่คนนี้ไปแหงม ๆ
เฮ้อ.เขากลายเป็นพวกโชตะค่อนไปตั้งแต่เมื่อไหร่น๊าาาาาาา
ไม่ใช่ความผิดเขาเสียหน่อย ก็เจ้าตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนนี่ อยากน่ารักทำไมล่ะ
ว่าแล้วก็ แอบหอมแก้มอีกฟอดดีกว่า
-kiss-

-EnD-