=ハナパンダ☆ =

- -[~HorizoN~]- -
4
[JiN+JunnO]
By
hana_panda

ถึงแม้ว่าจะอยู่ที่บ้านของจินได้เกือบอาทิตย์แล้ว แต่จินกลับไม่เคยพูดเรื่องการแต่งเพลงกับจุนโนะเลยซักครั้ง ปล่อยให้ทัตสึมิพาจุนโนะทำโน่นทำนี่ ส่วนจิน ก็เอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้อง จนจุนโนะอดประหลาดใจไม่ได้
ร่างเพรียวเดินไปหยุดอยู่กลางสนามที่เด็กหนุ่มกำลังก้มหน้าก้มตาพรวนดินเจ้าต้นไม้ต้นเล็ก ๆ อยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ
"นี่...ทัตสึมิ"
"ครับ"
เด็กหนุ่มขานรับอย่างสุภาพ จากคนแปลกหน้าที่รู้สึกถูกชะตา บัดนี้ จุนโนะกลายเป็นคนที่ทัตสึมิให้ความเคารพรองจากจินเสียแล้ว
"เอ่อ...จินน่ะ เค้าอยู่แต่ในห้องแบบนั้นน่ะเหรอ"
เด็กหนุ่มพยักหน้าน้อย ๆ ยิ้มประจบ
"คุณจุนโนะเหงาเหรอครับ...คุณจินก็เป็นอย่างนี้ล่ะ เวลาทำอะไร...ก็จะชอบเก็บตัวอยู่เงียบ ๆ คนเดียวทำโน่นทำนี่ไปเรื่อย...ขนาดผมชินแล้ว...บางที ผมก็เหงาเหมือนกัน"
จุนโนะลูบศีรษะเด็กหนุ่มเบา ๆ ทำเอาดวงตากลมโตของเด็กหนุ่มรื้นไปด้วยน้ำตา จุนโนะเป็นเหมือนพี่ชายใจดี ที่คอยอยู่เป็นเพื่อนเขา ยามที่จินเอาแต่หมกตัวอยู่คนเดียวเช่นนี้ จุนโนะเองก็เอ็นดูทัตสึมิอยู่มาก ตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่บ้านของจิน ก็ได้ทัตสึมินี่ล่ะ ที่คอยเป็นเพื่อนอยู่เสมอ ส่วนอีกคน...มัวแต่หลับหูหลับตาทำแต่งาน ๆ ๆ อยู่แต่ในห้อง ถ้าไม่มีทัตสึมิ จุนโนะเองคงจะทนกับความเงียบเหงาในบ้านป่าเช่นนี้ไม่ได้แน่

มิตรภาพที่ค่อย ๆ ก่อตัวของเด็กหนุ่มสองคน ภาพที่น่าประทับใจเช่นนั้นอยู่ในสายตาของจินพอดิบพอดี ขณะที่เขากำลังเดินออกมาหาคนทั้งคู่
"อ่ะแฮ่ม"
เสียงกระแอมทำให้เด็กหนุ่มทั้งคู่ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง พร้อม ๆ กับอุทานออกมาพร้อมกัน
"คุณจิน"
ริมฝีปากอิ่มยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น
"จุนโนะขอคุยด้วยหน่อยสิ"

+.+.+.+.+.+.+.+

ร่างเพรียวเดินตามหลังอีกฝ่ายมาอย่างเงียบ ๆ จินพาเดินเข้ามาจนถึงห้องนั่งเล่น ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาตัวยาว จุนโนะจึงถือวิสาสะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาที่สำหรับนั่งคนเดียว ตัวข้าง ๆ กัน
จินกระดาษใบหนึ่งกับเอ็มดียื่นมาตรงหน้าจุนโนะ เขารับมาอ่านอย่างสนใจ มันเป็นโน๊ตเพลงเปล่า ๆ ไม่มีตัวอักษรไหนที่แสดงให้เห็นว่าเป็นเนื้อร้อง

"ลองฟังดูมั้ย"
จุนโนะพยักหน้าน้อย ๆ จินจึงหยิบเอ็มดีในมือของจุนโนะใส่เข้าไปในเครื่องเล่น ครู่ใหญ่ ท่วงทำนองช้า ๆ ของกีต้าร์โปร่ง ฟังสบาย ๆ หากแต่แฝงไปด้วยความเหงา จุนโนะเงยหน้าขึ้นมาสบตาจินด้วยความทึ่ง จินมองเขาออก
ความดื้อรั้น และต้องการเอาชนะของเขาน่ะ ทุกสิ่งเกิดขึ้นเพราะความเหงา และต้องการความสนใจจากบิดา ผู้ที่ไม่เคยเหลียวแลแม่กับเขาเลย และนั่น...ก็เป็นแรงผลักดันทำให้จุนโนะเลือกที่จะเป็นศิลปินในค่ายของบิดา เพราะคิดไว้แค่ว่า...พ่อจะหันกลับมามองเขาบ้างเท่านั้น

"นายลองเอาไปแต่งเนื้อเพลงเองมั้ย"
"ผม...จะแต่งได้เหรอฮะ"
นี่ไม่ใช่เพลงที่จินจะแต่งเนื้อให้เขา แต่เป็นเพลงที่จินแต่งเพื่อให้เขาแต่งเนื้อร้อง
"ไม่ลองก็ไม่รู้หรอก นายอยากเขียนอะไร อยากบอกอะไร ก็ลองบอกออกมาในเนื้อเพลงนี่ดู"
จุนโนะมองเอ็มดีกับโน๊ตเพลงในมือด้วยความตื่นเต้น หมายความว่าที่จินเอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในห้องทำงานนั่น เพื่อแต่งเพลงให้เขาใช่ไหม

...แล้วถ้าเขาจะคิดเข้าข้างตัวเองว่า จินกำลังเริ่มยอมรับเขา จะผิดรึเปล่านะ...

คิดแล้วก็แอบยิ้ม จุนโนะตั้งปณิธานในใจ เขาจะต้องแต่งเนื้อเพลงให้ทำนองเพลงของจินให้ได้เร็ว ๆ อย่างน้อย...มันก็คงทำให้จินยอมแต่งเพลงดี ๆ ให้เขาซักที

+.+.+.+.+.+.+.+

กลับมาถึงห้อง จุนโนะก็เสียบหูฟังกับเครื่องเล่น MD ก่อนจะจรดปากกาลงบนสมุดเปล่าอย่างตั้งอกตั้งใจ ในเมื่อจินตั้งใจแต่งทำนองให้เขาเขียนเนื้อ เขาก็ต้องทำให้ได้
แต่ทว่า...มันไม่ง่ายอย่างที่คิด กระดาษในสมุดยังคงว่างเปล่า ในขณะที่คนถือปากกาหลับไปเสียแล้ว พร้อม ๆ กับ MD ที่ยังคงเล่นวนอยู่เพียงเพลงที่มีทำนองเปล่า ๆ นั้นเพลงเดียว

+.+.+.+.+.+.+.+

"ตื่นมาทานข้าวได้แล้วมั้ง จุนโนะ"
เสียงทุ้มละมุนกระซิบเบา ๆ แต่ก็ทำให้จุนโนะได้สติ จินถอดหูฟังออกจากหูของจุนโนะแล้ว ปิดMD ให้เรียบร้อย และจิน...ก็มองเห็นสมุดที่มีแต่ความว่างเปล่าของจุนโนะ ถึงแม้จะยังคงว่างเปล่า แต่จินก็อดยิ้มกับตัวเองไม่ได้ เขาดีใจที่จุนโนะให้ความสำคัญ และสนใจการบ้านที่เขามอบให้ มันทำให้รู้ว่า เด็กคนนี้ ใช้ได้
แต่สำหรับจุนโนะแล้ว มันเป็นเรื่องใหญ่ เด็กหนุ่มทำหน้าบู้ รู้สึกแย่ที่จินมองไปทางสมุดที่ว่างเปล่าของเขา มันน่าอับอาย ทั้ง ๆ ที่จินอุตส่าห์ยอมรับเขา และมอบหมายงานสำคัญให้ แต่เขากลับทำไม่ได้ เขารีบปิดสมุดเปล่านั่นเสีย ก้มหน้าหลบสายตา
"ผม...ยังแต่งเนื้อไม่ได้เลย..."
มือหนาอุ่นวางลงบนศีรษะแผ่วเบา หากแต่อบอุ่นนัก เป็นสัมผัส...ที่จุนโนะไม่เคยได้จากใคร ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านในหัวใจ พาลเกือบทำให้น้ำตาไหลเอาดื้อ ๆ ดีที่เจ้าตัวกระพริบตาถี่ ๆ ไล่ความรู้สึกเต็มตื้นเช่นนั้นออกไปทัน
"ฉันไม่ได้จะเอาวันนี้พรุ่งนี้เสียหน่อย การแต่งเพลงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ไม่ยากเกินความสามารถของเธอ เดี๋ยวคิดไปเรื่อย ๆ ก็ได้เองล่ะน่า"
"กองทัพต้องเดินด้วยท้องนะ หรือนายว่ายังไง"
"ฮะ"
เพียงแค่นั้น...จุนโนะยอมเดินตามแผ่นหลังกว้างของจินออกไปแต่โดยดี

+.+.+.+.+.+.+.+

หลังจากทานข้าวเสร็จ จุนโนะก็อาสามาช่วยทัตสึมิล้างจาน โดยให้เหตุผลว่า 'ทัตสึมิทำกับข้าวแล้ว' เด็กหนุ่มจึงยินยอมให้จุนโนะทำหน้าที่ล้างด้วยน้ำยาล้างจาน ในขณะที่เขาล้างน้ำเปล่าอีกรอบ
มือเรียวยังคงสาละวนกับการขัดแก้วน้ำใบโปรดของจิน หากแต่ในใจของร่างเพรียวยังคงกังวลกับการบ้านที่จินให้ไว้ จนเผลอสบถออกมาเบา ๆ

"แย่จริง ๆ เลยน๊า..."
"ทำไมเหรอครับคุณจุนโนะ"
เด็กหนุ่มเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าสงสัย จุนโนะจึงถือโอกาสนั้นระบายความกลัดกลุ้มภายในใจให้ทัตสึมิฟัง เมื่อเด็กหนุ่มได้ฟังก็เสนอความคิดออกมาอย่างลืมตัว
"ทำไมคุณจุนโนะไม่ลองไปที่ทุ่งทัมโปโปะละครับ คุณจุนโนะอาจจะได้ไอเดียดี ๆ ก็ได้นะ"
"ทุ่งทัมโปโปะ...ที่ไหนเหรอ"
เอ่ยถามกลับด้วยความสนใจ จริงสินะ...หากได้เปลี่ยนบรรยากาศ ไปเดินเที่ยวไม่ไกลจากที่นี่ เขาก็อาจจะมีไอเดียสำหรับการแต่งเพลงของเขาก็ได้ แต่แล้วดูเหมือนทัตสึมิจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบเอ่ยขึ้น
"อ๊ะ...คุณจุนโนะเข้าไปไม่ได้หรอกครับ คุณจินไม่อนุญาต ผมลืมไปสนิทเลย"
"ทุ่งทัมโปโปะ ทำไมฉันจะไปไม่ได้ล่ะ"
จุนโนะเลิกคิ้วอย่างสงสัย ทำไมกัน ทั้ง ๆ ที่จินเองก็ไม่ใช่คนแก่ หรือคนหัวโบราณ แต่กลับมีข้อห้ามภายในบ้านเต็มไปหมด จนชักน่าหงุดหงิดใจ
"ที่นั่นอยู่ในป่าทางปีกซ้ายของบ้านน่ะครับ คุณจินไม่อยากให้คุณไป"
"ทุ่งทัมโปโปะน่ะ เป็นสถานที่โปรดของพี่จิอากิเลยครับ เพราะเวลาช่วงฤดูใบไม้ผลิ ดอกทัมโปโปะจะบานเหลืองไปทั้งทุ่ง แล้วถ้าเลยช่วงฤดูใบไม้ผลิไปซักหน่อย พวกเกสรสีขาวปุย ๆ ก็จะลอยเต็มทุ่งไปหมดเลยครับ"
"พี่จิอากิกับคุณจิน ชอบทำอาหารไปปิกนิกกันที่นั่นครับ เมื่อก่อนคุณจินยิ้มเก่ง อารมณ์ดี ไม่ได้เก็บตัวเงียบ เอาแต่ทำงานอย่างนี้หรอกครับ"
ทัตสึมิมัวแต่เล่าเพลินจนไม่สังเกตสีหน้าของอีกฝ่ายที่หรุบตาลงต่ำ ฟันเรียงตัวสวยขบเบา ๆ บนริมฝีปากอย่างลืมตัว
"แล้วทำไม..."
"ตั้งแต่พี่จิอากิหนีออกไปจากบ้านน่ะครับ ตั้งแต่นั้น..คุณจินก็ไม่ค่อยยิ้ม และเอาแต่ทำงานอยู่ในห้อง"
"หนีเหรอ...นายหมายถึงหนีออกจากที่นี่"
"ครับ...เอ่อ...อย่าบอกคุณจินนะครับว่าผมเล่าให้ฟัง"
เรียวปากบางขยับยิ้มน้อย ๆ เป็นเชิงตอบรับ เขาวางจานใบสุดท้ายลงบนกองที่ล้างน้ำยาเสร็จแล้ว
"ใบสุดท้ายแล้ว...ฉันขอตัวก่อนนะ"
จุนโนะเปิดน้ำล้างฟองน้ำยาล้างจานออกจากมือ ก่อนจะเดินเลื่อนลอยมาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หวายริมระเบียง ตัวที่หันหน้าไปทางขวา ซึ่งเป็นทิศที่ตั้งห้องส่วนตัวของจิน สายตาจับอยู่ที่หน้าต่างของห้อง ราวกับจะเพิ่งกระแสจิตไปถามอะไรบางอย่างกับคนในห้อง แต่เปล่าเลย...ไม่มีทางที่คนในห้องจะรู้ตัวซักนิด ว่ามีใครเฝ้ามองหน้าต่างห้องด้วยสายตาตัดพ้อ...

...เพราะเป็นสถานที่แห่งความทรงจำที่สำคัญสินะ ถึงไม่ให้ใครเข้าไปวุ่นวาย...

จุนโนะสรุปความในใจ ความสุขของจิน ถูกจิอากิขโมยไปพร้อม ๆ กับที่เธอหายไปนั่นแหละ...ผู้หญิงเห็นแก่ตัวคนนั้น...ทำไมจินถึงยังลืมไม่ได้ ทำไมถึงยังคงให้ความสำคัญนัก
มือเรียวยกขึ้นแนบอกของตนบริเวณที่หัวใจ...ทำไมหัวใจเหมือนกำลังโดนบีบ...ทำไมเขากำลังรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก...อึดอัดไปหมดจนพาลน้ำตาจะไหล

อิจฉา!!...นี่เขากำลังอิจฉาจิอากิอยู่ใช่ไหม...อิจฉาคนที่เขาไม่เคยเห็นหน้า แต่แค่เพียงเพราะว่าจิอากิมีอภิสิทธิ์พิเศษเหนือเขา ที่สามารถเข้าไปในทุ่งทัมโปโปะได้ เท่านั้นเองเหรอ

...ทำไมกัน...ทำไมกัน...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่นะ...
+.+.+.+.+.+.+.+